Fikzioaren errealitatea

Oporrak, fikzio sozialaren barruan barneratuak, gure bizitzetan barneratuak. Pessoaren El banquero anarquista liburua irakurtzeak horrelako ideiekin musukatze jokoan erortzea dakarkit. Naturala denaren bilakaera, gizakiaren sena, gehienek galdurik dakaguna, jada ez gara kobazuloetan bizi, baina agian etxeen fikziozko salneurria ordaindu ezin dugunez, kobazuloetara itzultzea ez dakit erokeritzat jo behar dudan.
Ehizatzeko sena galgu dugu, orain Eroski, Alcampo, carrefour,...eta hainbat janari enpresetara joaten gara, gure xoxekin ea nork gehiago erosten duen eta nork modu merkeagoan. Azkenean fikzio hutsa diren salneurri, ordutegi eta egitarauei jarraituz.
Ez garenez naturara itzuliko,...Panamako indigena batzuek beraien oihalen diseinuak egiten dituzte eta Japonera bidaltzen dituzte produzitzera. Horrez gain, herri garatuetan erositako elikagaien hondakinak beraien inguruan geratzen dira haunditzen doan zabortegia sortuz, kontsumoak bere helburuak aurrera eramanez eta etorkizunerako konponbideak baztertuz. Naturan bizi direnak ere ez dira beraien osotasunean naturalak, dena fikzioa ote?
Opor errealetara noa nire paperezko hegazkinean